گردشگری سلامت از مفاهیم نوین و در حال رشد است که نیازمند توجه برنامه‌ریزان و سیاستگذاران شهری است. شهرها با ایجاد فرصت‌های سرمایه‌گذاری در گردشگری سلامت، زمینه‌ساز توسعه اقتصاد پایدار شهری می‌شوند که در سایه برنامه‌ریزی راهبردی یکپارچه و خلق برند منحصر به‌ فرد برای حفظ مزیت رقابتی بر پایه شرایط زمینه‌ای و محلی، قابل تحقق است. این در حالی است که با وجود مطالعات نظری و تجربی موجود، فقدان رویکردی یکپارچه در رابطه با مسائل مربوط به توسعه شهری مبتنی بر گردشگری سلامت، به خصوص در کشور ایران، هنوز محسوس است. استان فارس و شهر شیراز به دلیل برخورداری از منابع طبیعی غنی، پزشکان حاذق، آثار گردشگری ویژه و موقعیت ارتباطی راهبردی، پتانسیل بالایی در این خصوص داراست و طرح ایجاد شهر بین‌المللی سلامت شیراز که در سال 1386 به تصویب هیات وزیران رسیده است، همچنان در دستور کار قرار دارد. به همین منظور، پژوهش حاضر به واکاوی توسعه شهری مبتنی بر گردشگری سلامت به منظور ارتقاء راهکارهای مدیریتی با تمرکز بر نمونه شیراز، می‌پردازد. به واسطه مرور هدفمند ادبیات، ابتدا ابعاد و اقتضائات توسعه شهری مبتنی بر گردشگری سلامت، استخراج و سپس تحلیل محتوای مصاحبه نیمه‌ساختاریافته، دنبال شده است. بر این اساس، چهار عامل عدم همکاری و هماهنگی نهادهای دخیل، عدم تامین منابع مالی، فقدان سیاست‌های برندسازی و بازاریابی و همچنین نبود نظارت کافی بر اجرا، به ترتیب به عنوان اصلی‌ترین علل اجرایی نشدن ایده شهر سلامت شیراز، شناسایی شده‌اند. مبتنی بر تحلیل یکپارچه محتوای مصاحبه‌ها، تعریف چشم‌اندازی واقع‌بینانه مطابق با امکانات و محدودیت‌ها، تهیه شیوه‌نامه توسعه شهری مبتنی بر گردشگری سلامت، تعیین وظایف هریک از ذی‌نفعان و تعریف شبکه روابط راهبردی میان ایشان برای مشارکت، مدیریت هدفمند منابع مالی و تخصیص اعتبار، تشکیل کارگروه برندسازی و بازاریابی و نیز نظارت مستمر بر پیشرفت طرح، از جمله راهکارهای توسعه هدفمند و مدیریت کارآمد شهر سلامت شیراز می‌باشند.