مدیریت مقاصد میراثی در دنیای امروز با چالش‌هایی همچون فشار گردشگری، ضرورت حفاظت پایدار و نیاز به بهره‌گیری از فناوری‌های نوین روبه‌رو است. در چنین شرایطی، رویکرد حکمرانی هوشمند می‌تواند چارچوبی کارآمد برای پیوند میان تجربه گردشگر و سیاست‌گذاری میراثی فراهم آورد. هدف پژوهش حاضر تحلیل روابط میان سه سازه‌ی «شهر هوشمند»، «گردشگری هوشمند» و «پذیرش فناوری» و تبیین نقش آن‌ها در مدیریت پایدار سایت میراث جهانی تخت‌جمشید است. این مطالعه از نوع کاربردی و کمی بوده و با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد تا مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم میان متغیرها بررسی گردد. داده‌ها از طریق پرسش‌نامه ساختاریافته در میان ۳۸۴ نفر از گردشگران بازدیدکننده در بهار ۱۴۰۴ گردآوری شد. نتایج نشان داد که زیرساخت‌های هوشمند با تسهیل دسترسی و یکپارچه‌سازی خدمات، کارآمدی مدیریت مقصد را افزایش داده و ادراک سودمندی موجب شد گردشگران آمادگی بیشتری برای پذیرش فناوری و به‌کارگیری آن در تجربه بازدید خود داشته باشند. تجربه‌های تعاملی نیز پیوند عمیق‌تری میان گردشگران و محوطه ایجاد کرده و مشارکت آنان را در فعالیت‌های میراثی تقویت نمود، در حالی که قصد رفتاری برای استفاده از فناوری الگوهای پایدارتر تعامل میان گردشگران و مدیریت مقصد را پشتیبانی کرد. با وجود این، هم‌پوشانی میان برخی سازه‌ها و ضعف نسبی در مسیرهای رفتاری نشان داد که اتکا به تحلیل‌های فناورانه کافی نیست و تبیین نتایج نیازمند توجه به ابعاد فرهنگی و اجتماعی نیز هست. در مجموع، یافته‌ها آشکار ساخت که حکمرانی هوشمند با رویکردی ترکیبی از فناوری و فرهنگ می‌تواند مسیر ارتقای مدیریت پایدار گردشگری در مقاصد میراثی را هموار سازد.